پارسال بود که دیدمش.کنار دریا بود؛سرش رو انداخته بود پایین و داشت به شن و
ماسه کنار دریا نگاه میکرد.
داشتم براش از سختی کوه حرف میزدم، شلوارش رو کمی بالا زد و رفت به طرف
دریا، کمی آب به طرفم پاشید و گفت: حرف ادمها مثل این آب سسته! گفتم:ولی
بعضی...حرفم رو قطع کرد و گفت: قبلا تا نوک قله رفتم!
گفت:میناسیش؟
گفتم:آره
گفت:چند سالش بود؟
گفتم:خدا بیامرزدش!
پرسید:میدونستی؟
گفتم: خودت میگی بود!
گفت:خود کشی کرد!
گیج نوشت :سرگئی یسه نین با قلم تراش مچ خودش رو در جایی به اسم انگتلر میبره و خودکشی میکنه ۰ در آخرین لحظات با خون خودش خطاب به معشوقه اش چنین مینویسه:
در این زندگی،مرگ چیز تازه این نیست
اما زیستن هم تازه تر از آن نیست!
مایاکوفسکی از خود کشی یسه نین اندوهگین میشه و شعری دردمندانه به نام"به سرگئی یسه نین" میگه:
اگر انگتلر فقط کمی مرکب داشت ،تو ناچار نمیشدی رگهایت را باز کنی!
چرا شمار خودکسی ها رو فزون کنیم؟
چرا تولید مرکب را ، تنها ، افزون نکنیم؟{از کتاب زاده اظطراب جهان}
گیج نوشت:این روزها همه جی بوی خودکشی میده ! به سرم زده نوشتن با مرکب سرخ رو امتحان کنم!
امشب بد جوري نوشتنمان مي آيد.اصولا هر موقع سرمان گيج بره و به درو ديوار به چشم مرغ بريان نگاه کنيم مخيله مان طوري ما را ميفشارد که گويي مَ....!{بيخيال}.
اين که ميگن عامل اصلي طلاق ازدواجه و استعمال سيب زميني( کبابي ، سرخ شده ، خلال شده ، با زبون خوش، زوري...!)از عوامل اصلي خنثي شدنه بالا خونه آدمها است و ايضا عامل از بين رفتن همه حس هاي بشريه، از چشايي و گوشايي بگير تا لامسه و خامسه و زبونم لال احساس نصف بچه هاي محل به دختر ممد فرنگيز خام اينا، راست ميگن.
با اين اوصاف هي به اونجايمان فشار مياريم تا يه فاز مثبت يا منفي از گرمي تاير ملت مايه دار نصيبمان بشه.شايد فرجي شد و قروني که سيب زميني دنبالمان مي کرد از هر راه ممکن قصد ورود به سيستم گوارشي، عصبي ما رو داشت رو فراموش کنيم.فعلا که غرامتي نصيب نشده تا ببينيم بعدا چي میشه!
گيج نوشت: الان از يکي از جوامع مجازي آمديم بيرون.در اثر برخور با يک عدد جنس مخالف احساس عشقمان متحول شد( يعني يادمان آمد که روزي ما هم ..)و فهميديم که سيب زميني به آنجايمان کاري نداشته.
گيج نوشت: بابت موضوع بالا اندکي بييشتر از خيلي خوشحاليم.به همين مناسبت کامنت هاي اين پست بدون تاييد آره. باشد که روزي رئيس جمهور شويم.
گيج نوشت: آخ ببخشيد .يادم رفت بگم، من با اين حرف مارک تواين موافقم که بشر جز ماشين چيزي نيست! و احساس هايي مثل عشق ، نفرت ، فدارکاري ،...همشون کشک مطلق تشريف دارن،پس بيخيال!
